kakalmeen22

Title : กระเรียนกระดาษกับซาดาโกะ
Origin : Katekyo Hitman Reborn
Genre : Drama
Rate : G
Pairing : 1827 [Hibari x Tsuna]
Author : kakalmeen22

สีดำ.....ความเหงา ความทุกข์ ความมืดมิด

สีขาว....บริสุทธิ์ สดใส

เวลา.........แห่งการจากลา

กับ...คำอำลาครั้งสุดท้าย

“คุณเคียวครับ กระดาษสีขาวกับสีดำ แล้วก็ขวดโหล ได้แล้วครับ” คุซาคาเบะหอบหิ้วม้วนกระดาษเปล่าที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดเขียนใดๆ เข้ามามากมาย พร้อมกับเอ่ยรายงานผู้เป็นนายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างในห้องทำงาน

“..อืม ...” มีเพียงเสียงตอบรับแผ่วเบาที่แสดงถึงการรับรู้ ออกมาจากปากของชายผมนิล

“คุณเคียวจะเอากระดาษตั้งมากมายไปทำอะไรหรอครับ”

“.....” เมื่อได้รับเพียงความเงียบเป็นคำตอบจากผู้เป็นนาย ผู้เป็นลูกน้อง มีหรือจะกล้าถามต่อ จึงต้องถอยเท้าออกไปจากห้องเสียอย่างง่ายดาย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเงียบหายไปแล้ว ฮิบาริ  เคียวยะ จึงค่อยๆ ถอนสายตาออกจากผืนนภาที่เริ่มมืดมิดลงทุกขณะ พร้อมทั้งเดินไปยังกองกระดาษสีขาวและดำ ที่ถูกวางตั้งไว้มากมายบนโต๊ะรับรอง

“ถ้าเด็กหญิงซาดาโกะ....คือ นาย” มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าแผ่นกระดาษสีขาว

“ฉัน ก็จะเป็นคนพับนกกระดาษให้นาย”

“...สึนะโยชิ” นกกระดาษสีขาวแสนสวยตัวแรกถูกนำมาวางใส่ในขวดโหลแก้วอย่างบรรจง และทะนุทะนอม

“ถ้าครบพันตัว” แผ่นกระดาษสีดำถึงนำมาพับอย่างตั้งใจ

“ฉันจะต้องได้เจอนาย..... นภาของฉัน” นกกระดาษสีดำตัวที่สอง ถูกวางใส่ขวดโหล พร้อมความรู้สึกมากมายของผู้ที่เป็นคนพับมัน

สีดำ......การจากลา

สีขาว......ตลอดกาล

“ฮิบาริ~ ฮิบารี๊~~ กี่ตัว กี่ตัวว~” เจ้านกกลมป้อมสีเหลืองนวล ส่งเสียงร้องแหลมเจื้อยแจ้ว ที่บอกลักษณะนิสัยของมันได้ มาแต่ไกล

“หึ” หนุ่มผมนิลทำเพียงแค่หันไปมองดูเจ้าสัตว์เลี้ยงของตัวเอง ก่อนจะหันหน้ากลับไปสนใจกระดาษที่วางเกลื่อนกลาดไว้ต่อ

ในตอนนี้ นกกระดาษสีดำและสีขาว กระจัดกระจายอยู่เต็มห้อง

ทั้งแม่บ้านหรือทุกคนในคฤหาสน์ ต่างก็ได้รับรู้ ได้ยิน ถึงกฎเหล็กที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้ามาในห้องได้ รวมถึงคนสนิทอย่างคุซาคาเบะด้วยก็ตาม ทุกๆคนต่างสงสัยในคำสั่งนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามหรือคัดค้านแต่อย่างใด เพราะคงไม่มีใคร กล้าเอาหัวตัวเองมาเป็นของเล่นทอนฟา โดยไม่มีความจำเป็นด้วยแน่นอน

คืน และเดือน.....ผันผ่าน

กาลเวลา.....ล่วงเลย

“ไอทอนฟานั่นก็บ้า!!! เอาแต่หมกตัวเองอยู่ในห้อง เกือบเดือนแล้ว” ชายผมเงินได้บ่นกระปอดกระแปดใส่คนผมดำร่างสูง ในขณะที่ออกไปทำภารกิจด้วยกัน

“นั่นสินะ นี่ก็เกือบเดือนแล้วน้า~ ที่สึนะจากพวกเราไป”

“ไอบ้า จะพูดขึ้นมาทำไมฟร่ะ!!!~” ไดนาไมต์หนุ่มเอ่ยตวาดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ที่เจือความเศร้าสร้อยเอาไว้อย่างปิดไม่มิด พร้อมกับมะเหงกที่เขกลงบนหัวอดีตนักเบสบอลหนุ่ม เรียกเสียงดัง “โป้ก!!!~” ได้เป็นอย่างดี

ไดอารี่สีดำ... ที่เหมือนกับชีวิตของฉัน

กับเส้นหมึกสีขาว... ที่เหมือนกับชีวิตของ...นาย

แม้นจะดูตัดกัน

แต่....มันกลับเข้ากันได้

อย่างน่าประหลาดใจ

วันที่ xx เดือน yy ปี xyyx

                วันนี้.........               นายรู้ไหมว่าฉันคิดถึงนายมากกว่าวันไหนๆ 

 ....... เจ้าสัตว์กินพืช....อ่อนแอ

หึ วันนี้ฉันพับนกกระดาษได้ครบ พันตัว   

แล้วนาย จะตื่นขึ้นมารึป่าวนะ??? 

                                           ...... ซาดาโกะของฉัน

หรือบางที

บางที....อาจเป็นฉันเองก็ได้ 

ที่เป็น....เด็กหญิงซาดาโกะ

............ เพราะ            นาย ..............

End

//----------*---------*----------*----------*----------*----------//