G27 : Love Forever

posted on 27 Nov 2010 23:50 by binlha

Title : Love Forever

Rate : NC

Genre : Romance , Drama , Incest , Au.Fic

Pairing : G27

ReQ. : พี่แมวดำ กับ พี่เรย์

หากชีวิตเราเป็นดั่งเส้นขนาน....จะทำเช่นไร

หากหัวใจที่บรรจบกันกลับไม่สมหวัง....จะทำเช่นไร

"สึนะ วันนี้เจ้าไปเรียนเป็นอย่างไรบ้าง" ใบหน้างดงามคมคายแย้มรอยยิ้มหวานส่งให้แก่น้องชายผู้เป็นที่รักยิ่ง

"ท่านพี่ เหตุใดข้าต้องไปเรียนการปกครอง การต่อสู้พวกนั้นด้วย ในเมื่อผู้ที่จะรับตำแหน่งเป็นนภาผู้โอบอุ้มอาณาจักรวองโกเล่นี้ต่อ คือท่านพี่ หาใช่ข้าเสียหน่อย" ใบหน้าหวานใสบูดบึ้ง ขาขาวเพรียวบางก้าวพาตัวเองเดินเข้ามาในห้องนอนของพี่ชายตน ก่อนที่ร่างผมฟูสีน้ำตาลไหมอ่อนยาวยวงจะนั่งลงบนตักของพี่ชายอย่างถือสิทธิ์

เสียงทุ้มหวานหัวเราะขมขื่น แขนแกร่งตวัดโอบกอดคนตัวเล็กร่างบอบบางเข้ามาแนบอก ริมฝีปากหนาสีสดจูบประทับซอกคอระหงหอมหวานแผ่วเบา

"เจ้าอย่าพูดเยี่ยงนี้ ยามเราอยู่ด้วยกันสิ" เสียงแผ่วเบาหวานดังแนบใบหูบาง ใบหน้างามของคนตัวเล็กแดงเรื่อก่อนจะผินหน้ากลับมารับสัมผัสวาบหวามจากริมฝีปากหนาและเรียวลิ้นร้อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูบานใหญ่ดังขึ้น สองร่างที่กำลังนั่งตระกองกอดกันบนเก้าอี้ทำงานถึงกับสะดุ้งเฮือก คนตัวเล็กกระเด้งตัวลุกจากตักของคนเป็นพี่ชายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายฉายรอยบูดบึ้งขัดใจ เนตรสีทองฉายชัดถึงความเสียดาย

"เจ้าชายจิอ๊อตโตพะยะค่ะ มิทราบว่าเจ้าชายสึนะประทับอยู่ข้างในหรือไม่" หนุ่มผมทองเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ หันเนตรสีอำพันไปมองดวงหน้าหวานแดงซ่านของน้องชายตัวดีที่กำลังเหงื่อตก และส่ายหัวให้ตนน้อยๆ ความเข้าใจวิ่งเข้ามาในห้วงความคิดทันทีเมื่อได้แลเห็น

"เจ้าชาย..." เสียงตะโกนเอ่ยถามออกมาอีกครา ก่อนที่จะโดนเสียงทุ้มทรงอำนาจตะโกนแทรกขัดขึ้น

"ไม่อยู่!! เจ้าทำนักเรียนของเจ้าหาย ก็ต้องไปตามที่อื่น หาใช่ที่ห้องข้าไม่" อำนาจที่แฝงมากับคำพูดเหล่านั้น ทำให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ของเจ้าชายน้อย ถึงกับตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว รีบตอบรับคำสั่งก่อนที่จะเดินหนีหายออกไปจากหน้าประตูห้อง

เนตรสีทองสบมองเนตรสีน้ำตาลอ่อนใส รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทาบทับบนริมฝีปากหนา ร่างโปร่งลุกขึ้นหยัดยืนเต็มความสูง แล้วค่อยๆสาวเท้าเข้าหาร่างเล็กตรงหน้าตน ที่ค่อยๆเดินถอยหลังหนีทีละน้อยจนกระทั่งชนเข้ากับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แขนแกร่งสองข้างท้าวโต๊ะไม้ไว้มั่น กันน้องชายตัวเองหนี

"ขะ..ข้าไม่ได้หนีเรียนนะ ข้าแค่... แค่มาหาท่านพี่" เสียงหวานเอ่ยบอกพี่ชายตนแผ่วเบา ดวงหน้างามที่แดงซ่านก้มหลบสายตาร้อนแรงที่ถูกส่งมาให้

"นั่นเขาก็เรียกหนีเรียน พี่จะทำโทษเจ้า" แขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมอก ก่อนจะอุ้มขึ้นพาไปที่เตียงนอนสีขาวนวล แล้ววางร่างเล็กลงกับเตียงนอนนุ่มอย่างแผ่วเบา ร่างโปร่งสูงขึ้นกายคร่อมทับร่างเล็กที่กำลังจะลุกหนี

มือหนาข้างหนึ่งจับข้อมือบางทั้งสองรวบขึ้นไว้เหนือศีรษะ ก่อนที่มืออีกข้างจะลูบไล้ไปบนเสื้อผ้าไหมบางนุ่มอย่างกลั่นแกล้ง ริมฝีปากหนาร้อนเข้าทาบทับริมฝีปากบางที่กำลังส่งเสียงครางเครือน้อยๆด้วยความเสียวซ่าน แล้วสอดเรียวลิ้นเข้าไปตวัดรัดพันเรียวลิ้นนุ่มไม่ประสีประสา ฝ่ามือกร้านสอดไล้เข้าไปภายในเสื้อบาง ก่อนจะไล่เลื่อนลงมายังหน้าท้องแบนราบ แตะโดนแก่นกายที่กำลังตื่นตัวจนร่างบางสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเลยผ่านไปยังต้นขาขาวเนียน และบีบเค้นคลึงอย่างหนักหน่วง

"อ๊ะ ฮ่าา.. ทะ..ท่านพี่!" เรียวลิ้นร้อนตวัดไล้วนชิมรสซอกคอระหงหอมหวาน พร้อมขบเม้มฝากร่องรอยตีตรา ก่อนจะเลื่อนไปขบติ่งหูนุ่มบางเบาๆอย่างหยอกเอิน

"ฮ๊า.. ถอดเสื้อให้พี่หน่อยสิ สึนะ" เสียงทุ้มนุ่มแหบพร่าเอ่ยขอ ก่อนจะเป่าลมใส่ใบหูบางเล่น พร้อมเอ่ยตามด้วยน้ำเสียงหวานอ้อน

"นะ..." แล้วปลดปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ

มือบางยกขึ้นปลดเสื้อคลุมสีแดงเพลิงที่แสดงถึงสถานะของบุคคลตรงหน้าออก ก่อนจะไล้เลื่อนลงแกะกระดุมเสื้อแพรไหมเนื้อดีออกทีละเม็ดให้อย่างเชื่องช้า พร้อมลูบไล้ฝ่ามือตัวเองไปทั่วแผ่นอกหนาแกร่ง

"อ๊ะ อ๊าาา..." มือหนาหยาบกร้านดึงรั้งกางเกงผ้าเนื้อหนาเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นลง พร้อมลูบไล้ฝ่ามือไปตามแนวความยาวของแก่นกลางลำตัวของร่างบาง แล้วรูดขึ้นลงช้าๆ เรียวแขนบางยกขึ้นโอบกอดรอบคอร่างสูงด้วยความเสียวซ่านที่วิ่งแล่นริ้วขึ้นมาจากเบื้องล่าง ริมฝีปากร้อนละจากเม็ดถันสีชมพูสดลงไปครอบครองแก่นกายบางที่ตนเพิ่งละมือไป

"ฮ๊ะ ท่านพี่!! อ๊าาา มะ...ไม่!!" แนวฟันขาวครูดเบาๆไปตามแนวยาวของแก่นกายที่กำลังแข็งตัว พร้อมดูดเม้มส่วนปลายอย่างร้อนแรง

"อ๊าาา าาา าา า..." จนกระทั่งของเหลวสีขาวขุ่นปลดปล่อยออกมาเต็มปากของร่างสูง จิอ๊อตโตกลืนลงคออย่างรวดเร็ว พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจที่ฉายชัดออกมา สึนะหอบอากาศเข้าปอดอย่างเหนื่อยอ่อน

"อื๊ออ" แก่นกายกลางลำตัวแข็งตึงขึ้นมาอีกคราเมื่อเรียวลิ้นร้อนของพี่ชายตนตวัดสอดแทรกเข้าไปช่องทางแคบด้านหลัง แล้วดุนดันเข้าออกจนช่องทางคับแน่นชุ่มโชก ก่อนจะละออกไป แล้วหยุดนิ่งซึ่งการกระทำทุกอย่าง

"อ๊ะ ท่านพี่... ข้า.." เสียงหวานเอ่ยขาดห้วงด้วยแรงอารมณ์ นัยน์เนตรสีน้ำตาลอ่อนใสคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไม"

"พี่บอกเจ้าว่าจะทำโทษ ใช่ไหม" เสียงทุ้มถามหยอกเย้า พร้อมค่อยๆยันร่างตนลุกขึ้นยืน "งั้นพี่ไปหล่ะ"

"อย่าเพิ่งท่านพี่" แขนเรียวโอบกายสูงแน่นจากทางด้านหลัง หน้าอกบางและติ่งไตที่กำลังแข็งตึงถูไถไปกับแผ่นหลังเนียนแกร่งอย่างยั่วยวน "ท่านพี่จะปล่อยข้าให้เป็นอย่างนี้ได้หรือ"

เฮ้อ!!~ "เจ้าชักจะเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกที...สึนะ" เสียงทุ้มเริ่มแหบพร่า ตามความอดทนที่เริ่มมีน้อยลงทุกทีๆ ก่อนจะหันกายมากดร่างบางลงแนบไปกับที่นอนนุ่มอีกครา นิ้วเรียวยาวถูกสอดใส่เพื่อเบิกช่องทางคับแน่นด้านหลัง

"อ๊าา อ๊ะ!!" จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง จากสองเพิ่มเป็นสาม เพื่อรองรับบางสิ่งที่ใหญ่กว่า

"อ๊ะ!! อึก!!" ริมฝีปากบางเม้มแน่น เมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วมาจากช่องทางสวยเบื้องล่าง ก่อนที่ความสุขสมจะค่อยๆสอดแทรกประสานกันเข้ามา

"อ๊าา อ๊ะ อ..อ๊าา ทะ..ท่านพี่ ท่านพี่จิอ๊อตโต!!" เสียงหวานล้ำครางนุ่มหูเรียกชื่อชายคนรักแทรกประสานไปกับเสียงครางเครือแหบพร่าตลอดวัน

ระหว่างตัวข้ากับหน้าที่....

ท่านจะเลือกสิ่งใด

ระหว่างสายสัมพันธ์แห่งพี่น้องกับสายใยแห่งรัก....

ข้าจะเลือกสิ่งใด

"ท่านอำมาตย์ ท่านจะสนับสนุนให้เจ้าชายน้อยขึ้นครองราชย์กระนั้นหรือ" เสียงกระซิบเอ่ยถามกันในห้องประชุมลับแห่งหนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมีแววความคลางแคลงใจอย่างยิ่งในความคิดเห็นที่ถูกเสนอขึ้น

"ใช่ หึ เจ้าชายน้อยหัวอ่อน ย่อมควบคุมง่ายกว่า หรือเจ้าจะลองเล่นกับไฟ" เสียงแหบแห้งเอ่ยถามกลับอย่างวางอำนาจ ชายผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ศีรษะล้านเกรียนกำลังแสยะยิ้มให้กับความคิดของตน นัยน์ตาสีเขียวเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างไม่มีปิดบัง

"เจ้าชายจิอ๊อตโตเก่งกล้าเกินไป หัวแข็งเกินไป พวกเราจะไม่มีทางได้ควบคุมอำนาจอย่างที่ฝันกันเอาไว้แน่" เสียงทุ้มห้าวอีกเสียงเอ่ยบอก ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้ายอมรับจากทุกคนเป็นที่ยืนยัน

"แต่ทั้งสองพระองค์ทรงรักกันมาก" เสียงหวานหนึ่งเสียงเอ่ยแทรกขัดรอยยิ้มของใครหลายคนที่กำลังฝันหวานถึงอำนาจที่ตนกำลังจะได้ คิ้วเรียวขาวขมวดมุ่น "แล้วอีกอย่างเจ้าชายสึนะไม่มีทางหักหลังพระเชษฐาของตนได้แน่นอน"

"หึหึหึ ข้ามีวิธีของข้าก็แล้วกัน เพียงแต่พวกเจ้าแค่มาร่วมมือกันเท่านั้น" เสียงแหบแห้งเจ้าเล่ห์เอ่ยบอก ก่อนที่จะเริ่มสั่งการวางแผนให้กับบุคคลต่างๆ

หน้าที่.... อาจเป็นสิ่งที่ท่านเลือก

แต่สายใยแห่งรัก.... กลับเป็นสิ่งที่ข้าเลือก

"เจ้าชายน้อย เจ้าชายสึนะพะยะค่ะ ท่านอำมาตย์ขอเข้าพบพะยะค่ะ" รอยยิ้มสดใสถูกแย้มยิ้มส่งให้ผู้เป็นอาจารย์ และองครักษ์ผู้ติดตาม เรียวขาบางเร่งก้าวเดินไปตามโถงทางเดินยาวให้เร็วขึ้น ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวของตน

"อ๊ะ!! ถวายบังคมพะยะค่ะเจ้าชายน้อย" เสียงแหบแห้งเอ่ยกล่าวต้อนรับผู้เป็นเจ้าของห้อง พร้อมกับที่ค้อมตัวลงต่ำเพื่อถวายความเคารพผู้เป็นนาย รอยยิ้มสดใสถูกส่งมาให้อย่างเคย มือเรียวบางเชื้อเชิญให้อำมาตย์ชั้นผู้ใหญ่นั่งลง แล้วให้สัญญาณให้บุคคลทั้งหลายออกไปก่อน

"ท่านมีเรื่องอะไรกับข้าหรือ ตามจริงท่านไปบอกกับท่านพี่ก็ได้นี่ ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ค่อยถนัดด้านการปกครอง" เสียงใสกังวานเอ่ยกลั้วหัวเราะหยอกเย้าพร้อมกล่าวโยนงานพาดพิงถึงคนไกล

"เอ่อ... เจ้าชายน้อยพะยะค่ะ กระหม่อมขอยืมจี้ห้อยคอหน่อยได้หรือไม่" เสียงแหบแห้งเอ่ยตะกุกตะกัก นัยน์เนตรสีเขียวเข้มฉายรอยเศร้าหมอง ก่อนจะเอ่ยสำทับเสียงเครือพร้อมเหตุผล เมื่อยังเห็นบุคคลตรงหน้าทำหน้างุนงงและลังเล "ญาติกระหม่อมที่อยู่ต่างเมืองเกิดไม่สบายกะทันหัน แต่กฎของเมืองคือถ้าจะออกนอกเมืองต้องขออนุญาติก่อนอย่างน้อยหนึ่งวัน แต่ข้า..."

"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจท่านอำมาตย์นะ" มือเรียวบางยื่นไปกอบกุมมือหยาบกระด้าง ก่อนที่จะเอื้อมไปปลดจี้ห้อยคอที่แสดงถึงสัญลักษณ์ตัวตนของตนเองออกให้ชายวัยกลางคนตรงหน้า

"รีบไปเยี่ยมญาติของท่านนะ" ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้อย่างจริงใจ ก่อนจะพยักหน้าให้กับการกระทำความเคารพอำลา

"อย่าให้ใครเข้าออกห้องเจ้าชายน้อยได้เด็ดขาด" รอยยิ้มเหี้ยมฉายชัดทั้งทางใบหน้าและแววตา ในมือหนาหยาบกอบกุมจี้ห้อยคออันเป็นสิ่งสำคัญเอาไว้มั่น ก่อนที่จะก้าวเดินไปตามโถงทางเดินยาวมุ่งหน้าสู่ของห้องทำงานของใครอีกคน

"พวกเจ้าเข้ามาทำไมกัน" เสียงทุ้มนุ่มกล่าวเอ่ยถามเหล่าอำมาตย์กลุ่มหนึ่งที่กำลังบุกรุกเข้ามาภายในห้องทำงานของตนอย่างถือวิสาสะ เรียวคิ้วขมวดมุ่นกับสิ่งผิดสังเกตที่เกิดขึ้น

"พวกกระหม่อมมาทูลขอให้พระองค์ยอมสละบัลลังค์เสีย" เสียงหวานใสเอ่ยบอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัด ก่อนที่จะค่อยสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆอย่างข่มขวัญ

"ไม่มีทาง ทหาร ทหาร!!" เหล่าทหารที่อารักขาอยู่หน้าห้องกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มแสยะเย็นเพิ่มมากขึ้นบนใบหน้าของผู้ที่มุ่งหวังในอำนาจ แล้วทหารทั้งหลายก็เข้าล้อมตัวจับองค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรวองโกเล่

"พวกเจ้าคิดกบฎ ใครสั่งพวกเจ้าทำ!!" ปลายดาบยาวถูกพาดวางลงบนบ่าแกร่ง เนตรสีทองโชนแสงขึ้นด้วยความวาวโรจน์ ก่อนที่จะต้องเบิกนัยน์เนตรของตนกว้างขึ้นอย่างตกใจ เมื่อแลเห็นจี้ห้อยคอตราสัญลักษณ์แห่งเชื้อพระวงศ์ ที่มีเพียงเขา และอีกบุคคลหนึ่งเท่านั้นที่จะได้ครอบครองไว้ "เจ้า!!!"

"เจ้าชายน้อยไงเล่า พระองค์คงไม่เชื่อสิ่งที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็น กระหม่อมเชิญพระองค์เสด็จถามได้" เสียงแหบแห้งเอ่ยท้าทายแล้วส่งสัญญาณให้ทหารลดดาบที่พาดบนบ่าแกร่งออกไป รอยยิ้มเย็นฉาบบนริมฝีปากหนา ก่อนจะผายมือเป็นเชิงอนุญาตให้เสด็จไป

แต่กลับกลายเป็นขาเรียวที่ก้าวเดินไม่ออก ใจตนเต้นรุนแรงบ้าคลั่งจนเจ็บปวด ราวกับกำลังกระหน่ำอยู่บนปลายสิ่งแหลมคม นัยน์เนตรสีทองฉายรอยเจ็บปวดจนยากหยั่งถึง แต่เพียงแค่แว่บเดียวแล้วหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาที่มองไม่เห็น มือหนากำเข้าหากันแน่นจนขาวซีด ก่อนเอ่ยพึมพำตัดพ้อถึงคนในห้วงคำนึงอย่างแผ่วเบาราวเสียงกระซิบของสายลม "สึนะ... นี่เจ้า เจ้ากล้าหักหลังพี่หรือ เจ้าลอกลวงพี่ได้เยี่ยงไร"

"ถ้าคิดว่าจับข้าได้ก็ลองดู" เลือดขัตติยะมานะในกายไหลเวียนพลุ่งพล่าน ความกรุ่นโกรธที่มีปะทุขึ้นทางแววตา ไฟสีทองสว่างลุกโชกโชนกลางศีรษะผมอำพัน ก่อนที่จะพุ่งกายเข้าหาบุคคลที่ประดังเข้ามาใกล้ เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นตัวปราสาท ก่อนที่เหล่าบุคคลผู้จงรักภักดีจะกรูกันเข้ามาช่วย

นี่ฤารักนี่ฤาใจที่มอบให้

เศร้าโศกไซร้ฤทัยหวานที่ขื่นขม

นี่ฤารักนี่ฤาเจ็บที่อกตรม

ดั่งสั่งสมมาชั่วกาลโอ้นานเอย

"เจ้าชายสึนะจะต้องถูกปลดยศถาบรรดาศักดิ์เป็นบุคคลธรรมดา และจะต้องถูกไล่ออกจากเขตอาณาจักของเราด้วย" เสียงหวานทุ้มดังลั่นห้องโถงประชุมใหญ่ เด็กหนุ่มในวันวานกลับกลายเป็นมหาราชผู้ยิ่งใหญ่ มหาราชผู้เข้าใจประชาชนและทุกแผ่นดินในใต้หล้า แต่กลับ....ไม่เคยเข้าใจจิตใจตนเองเลยแม้แต่น้อย

"แต่ฝ่าบาท เจ้าสึนะสมคบคิดกบฎและลอบปลงพระชนม์ ควรมีโทษถึงตายนะพะยะค่ะ" เสียงเหล่าข้าราชบริพาลทั้งหลายประท้วงติงกันดังลั่นเกิดขึ้นตามมาทันที เมื่อคำตัดสินของผู้เป็นนายใหญ่แห่งแผ่นดินถูกเอื้อนเอ่ย

"ข้าบอกให้ทำยังไงก็ทำไป" เสียงตวาดตัดฉับบทประท้วงความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น นัยน์เนตรสีอำพันสบประสานกับนัยน์เนตรสีน้ำตาลอ่อนใส แววความเจ็บปวดรวดร้าวที่มีเหมือนกัน แต่กลับส่งผ่านถึงกันและกันไม่ถึง

ร่างบอบบางถูกนำตัวออกไปจากห้องโถงใหญ่ หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้มนวล น้ำคำเอื้อนเอ่ยที่เคยบอกกล่าวออกไป..ใยจึงถูกคนในห้วงคำนึงเมินเฉย แม้นหยดน้ำตาจะรินไหลแต่รอยยิ้มที่ทาบทับบนริมฝีปากนวลที่ถูกส่งมอบให้ผู้เป็นพี่ชายกลับไม่เคยลบเลือนลงได้เลย

หากท่านเป็นดั่งนภา.... สูงสุดเกินไขว่คว้า

ข้าคงเป็นได้แค่.... ผืนดินอันต่ำต้อย

"นี่เจ้าๆๆ รู้รึเปล่าว่าพระราชาจิอ๊อตโตรูปหล่อจะเสด็จมาทางประทับที่นี่แหละ" เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วดังผ่านเข้าโสตประสาทของร่างบอบบางผมสีน้ำตาลอ่อนฟูยาวจังหวะการก้าวเดินหยุดชะงักลงพร้อมๆกับลมหายใจที่ขาดห้วง แต่การเต้นของหัวใจกับโลดแรงขึ้น เหมือนทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเสียงหรือวีรกรรมของนภาแห่งวองโกเล่

เสียงควบม้า และเสียงโห่ร้องของประชาชนดังแว่วมาแต่ไกล ดวงเนตรสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งกลืนหายไปกับฝูงชน เนตรสีทองเหลือบสังเกตเห็นผมฟูยาวสีน้ำตาลอ่อนใสของใครบางคนในห้วงหัวใจ จึงรีบควบม้าตะบึงออกไปนอกเส้นทางการเสด็จ จนทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นภายในตลาดของเมืองเล็กๆทางตอนเหนือแห่งนี้

"สึนะ เดี๋ยวสิสึนะ นั่นใช่เจ้าใช่มั๊ย" เสียงควบม้ามาดักหน้าคนตัวเล็กบอบบางที่กำลังวิ่งหนีสุดกำลัง แต่มีหรือที่คนจะวิ่งชนะม้า ร่างสูงโปร่งกระโดดลงจากม้าก่อนที่จะค่อยๆสาวเท้าเข้าใกล้ร่างตรงหน้าตน

"ฝ่าบาทคงจำหม่อมฉันผิดไป ขอทรงประทานอภัย หม่อมฉันคงไม่ใช่คนที่พระองค์รู้จักหรอกพะยะค่ะ" ใบหน้าหวานก้มลงหลบสายตา มือบางกำตะกร้าอาหารแน่นขึ้นจนซีดขาวร่างบอบบางยืนสั่นเทาราวกับลูกนกด้วยความหวาดกลัว

"ไม่ผิด ไม่ผิดแน่ๆ เจ้าลองเงยหน้าให้ข้าดูสิ" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างมั่นใจในความคิดตน พร้อมยื่นมือหนาเข้าเชยคางของบุคคลตรงหน้าขึ้น ก่อนที่เนตรสีอำพันจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ริมฝีปากหนาค่อยๆแย้มรอยยิ้มน้อยๆอย่างยินดี รอยยิ้มที่ไม่เคยมีอีกเลย...นับแต่วันนั้น

"สึนะ... เจ้าจริงๆด้วย รู้หรือไม่พี่ตามหาตัวเจ้ามาเนิ่นนานเพียงใด" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยบอก อ้อมแขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างบอบบางเข้ามาแนบอก ใบหน้าคมคายซุกดมความหอมหวานของซอกคอระหงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงและจืดจาง

"แต่ข้า... เป็นกบฎ ข้าหักหลังท่านพี่" เสียงหวานใสเอ่ยบอกอย่างสั่นเครือ น้ำตาใสไหลรินอาบแก้ม แววตาสีน้ำตาลอ่อนฉายชัดถึงความเศร้าโศกและไม่แน่ใจ

"เจ้าไม่ใช่กบฎ เจ้าไม่ได้หักหลังพี่ พวกนั้น พวกนั้นมันรับสารภาพออกมาทั้งหมดก่อนตาย" จิอ๊อตโตละล่ำละลักบอกอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยน้ำตาหยดใสให้อย่างแผ่วเบา

"พี่ขอโทษ" กล่าวขอโทษในความผิดตน พร้อมคว้ามือบางมากอบกุมไว้แนบอก

"เจ้าได้ยินเสียงหัวใจพี่ไหม....สึนะ เสียงหัวใจพี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ" เนตรสีอำพันสบมองแน่วแน่ไปยังเนตรสีอ่อนใส สบมองลึกเข้าไปในห้วงความคิดและจิตใจ

"แต่ตอนนี้ท่านพี่เป็นนภา ส่วนข้าเป็นเพียงผืนดิน" เสียงหวานเอ่ยบอกแผ่วเบา ใบหน้าหวานแดงซ่าน ก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตาคมกล้านั่นไป

"อะไรของเจ้า นภา ผืนดิน เพ้อจริงๆ แต่ต่อให้จริงพี่ก็ไม่สนหรอก" เสียงเอ่ยกลั้วหัวเราะดังขัดขึ้นกับความคิดมากของน้องชายตน ก่อนโอบเอวเข้ามาใกล้

"หึ นั่น มองไปดูทางนั้นสิ เจ้าเห็นมั๊ย นภายังจรดกับผืนดินได้เลย" นิ้วเรียวชี้ไปยังสุดขอบฟ้าของทุ่งกว้าง ก่อนจะขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กอย่างคิดถึง

"ข้า จิอ๊อตโต ขอสาบานว่าไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหน ชั่วชีวีของข้าจะมีเพียงสึนะคนเดียว และตลอดไป" เสียงทุ้มกังวานก้มลงกระซิบข้างใบหูบางนุ่มแผ่วเบาแต่มั่นคงและหนักแน่น ก่อนจะจูบประทับให้คำมั่นสัญญาใจแก่คนในอ้อมแขน สัญญาใจที่มีให้ แต่นี้และตลอดไป

คงมีสักวัน.... ที่นภาจะเอนเอียงลงมาจรดผืนดิน

EnD

//----------*----------*----------*----------*-----------*----------//