D84+1827 : เพียงรัก VI

posted on 29 Nov 2010 00:36 by binlha

Title : เพียงรัก

Rate : NC

Genre : AuFic , Romance , Drama , Angst

Pairing : D84 ( ดีโน่ x บาจิล ) , 1827 ( ฮิบาริ x สึนะ )

Part : 6

"เข้ามาสิบาจิล" ร่างสูงเดินนำหน้าเข้ามาในบ้านเดี่ยวขนาดเล็กหลังหนึ่ง ก่อนที่ขาเพรียวยาวจะก้าวเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาขนมมารับแขกคนตัวเล็ก เมื่อเดินออกมาเนตรสีอำพันฉายประกายอ่อนโยนและอ่อนไหววูบวาบ หัวใจเต้นสงบนิ่งจากเดิมที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ริมฝีปากหนาสีแดงสดทาบทับไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดูและรักใคร่อย่างปิดไม่มิด

"เด็กหนอเด็ก" มือหนายกขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้านวลให้อย่างแผ่วเบา แขนแกร่งช้อนร่างที่กำลังนอนหลับใหลเข้ามาแนบอกก่อนจะอุ้มพาเข้าไปที่ห้องนอนของตน พร้อมค่อยๆวางร่างบางตัวเล็กยังที่นอนสีขาวนวลอย่างทนุถนอม ใบหน้าคมคายก้มลงจุมพิตที่หน้าผากแผ่วเบา

เปลือกตาบางค่อยๆขยับลืมขึ้นอย่างช้าๆ เนตรสีฟ้าใสทอประกายเศร้าโศก น้ำตาใสเอ่อคลอนัยน์เนตรคู่งาม

"คุณดีโน่" ริมฝีปากหนาที่มักฉาบไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอค่อยๆโน้มลงมาชิดริมฝีปากบาง พร้อมเอื้อนเอ่ยคำที่สำคัญต่อหัวใจยิ่งนัก

"ฉันรักเธอ บาจิล" หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้มนวล จูบแผ่วเบานุ่มหวานค่อยไล้ซับหยาดหยดน้ำตาให้อย่างไม่รังเกียจ ไล้ไปตามแก้มอิ่มสีแดงระเรื่อ เลื่อนขึ้นไปที่เปลือกตาบาง หน้าผากนวล แล้วไล้วนลงมาที่จมูกโด่ง ก่อนที่จะเข้าทาบทับริมฝีปากบางเนิ่นนาน ริมฝีปากบางเผยอขึ้นน้อยๆราวกับเชิญชวน เรียวลิ้นร้อนถูกส่งแทรกเข้าไปความหาความหอมหวานจากภายใน กวาดวนไปตามโพรงปากนุ่ม ซี่ฟันขาวที่เรียงตัวสวย

"อ๊ะ... แฮ่กๆ อะ...." เสียงครางหวานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จมูกโด่งซุกซนซุกไซร้ไปทั่วซอกคอระหง ริมฝีปากหนาขบเม้มฝากร่องรอยไว้ทุกตำแหน่งบนร่างบางข้างใต้ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ เสื้อยืดตัวบางถูกถอดออกอย่างง่ายดาย

"คะ...คุณ..ดีโน่~~ อ๊ะ... ย....อย่าาา... ครับ!" เสียงหวานครางแหบพร่า คำห้ามที่เอื้อนเอ่ยออกมาราวกับเป็นคำเชิญชวนก็มิปาน มือหนาไล้ผ่านยอดอกชุชันอย่างจงใจกลั่นแกล้ง แล้วผ่านเลยไปที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะหยุดไล้วนแผ่วเบาแล้วเลื่อนลงไปปลดซิบกางกางยีนส์เนื้อดีดึงรั้งร่นไปถึงหัวเข่าแล้วจึงถอดออก ริมฝีปากหนานุ่มลากผ่านจากซอกคอหอมกรุ่นลงมาที่อกบาง และติ่งไตที่ตั้งชูชัน กอดจะดูดเม้ม จนเกิดรอยแดง มือหนาหยาบลูบไล้ส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวของร่างเล็ก ก่อนจะรูดขึ้นรูดลง

"อ๊ะ ฮ๊า อ๊าา..." หยาดขาวขุ่นสีขาวไหลเปรอะเปื้อนฝ่ามือหนา นิ้วเรียวยาวปาดคราบของเหลวขาวขุ่น ก่อนที่ไล้มือหนาไปเค้นคลึงช่องทางนุ่มด้านหลังหลังนุ่มนวล ช้าๆ และแผ่วเบา แล้วค่อยๆสอดแทรกนิ้วชี้เรียวเข้าไปเบิกทาง

"อ๊ะ... เจ็บ!! ผมเจ็บ" หยาดน้ำตาใสไหลคลอหน่วงตา ริมฝีปากหนาขึ้นไปจูบซับให้แผ่วเบา ก่อนจะเข้าทาบทับริมฝีปากบาง เรียวลิ้วร้อนสอดแทรกเข้ากวาดหาความหอมหวานอย่างไม่รู้จักเบื่อ

เรียวนิ้วยาวค่อยๆถอนออกมาช้าๆ ก่อนจะสอดแทรกกลับเข้าไปใหม่อีกครา จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง จากสองเพิ่มเป็นสาม แต่ความคับแน่นที่มีกลับไม่ได้ลดน้อยลงซักเท่าไร

"บาจิล ฮ๊ะ... บาจิล อย่าเกร็งสิ ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่นะเด็กดี" ริมฝีปากหนาเข้าทาบทับหันเหความสนใจจากริมฝีปากบางอีกครั้ง และอีกครั้ง จนกระทั่งช่องทางคับแน่นด้านหลังผ่อนคลายไป

"ฉัน...แฮ่ก ฉันเข้าไปนะ" เสียงทุ้มเอ่ยพร่ากล่าวบอกเสียงกระซิบใบหูบาง ก่อนจะปลดกางเกงตัวเองลง และดันแก่นกายตนเข้าไปช้าๆทีละน้อย

"อ๊ะ!!.. ฮ๊าาา" เสียงหวานครางลั่น ร่างทั้งร่างสะดุ้งเฮือกสุดตัว แขนเรียวคว้ากอดรอบคอร่างหนาตรงหน้าไว้แน่น ดีโน่กระแทกกายเข้าไปจนสุดความยาว ก่อนจะค่อยขยับกายช้าๆเพื่อปรับให้ร่างบางคุ้นชินกับสภาพที่เกิดขึ้น

อารมณ์ร้อนแรงที่พุ่งสูงขึ้นของคนสองคน เสียงครางหวานแหบพร่าที่คงกลบได้แม้กระทั่งสายฝนที่ตกโปรยปรายอยู่ภายนอก และเสียงกายเสียดสีที่เกิดขึ้นดังสลับกันไปอย่างไม่มีทางหยุดลงได้ เสียงพร่ำบอกรัก ราวกับมนตราชั้นดีที่ช่วยขับกล่อมบรรเลงบทหวานรักของทั้งสองไปตลอดคืน

"คุณดีโน่ครับ แล้วสึนะ..." เสียงหวานแหบแห้งเอ่ยถามอู้อี้ แขนแกร่งกระชับกายตนเข้ามาชิดใกล้มากขึ้น ก่อนที่จะเอาคางมาเกยเส้นผมน้ำตาลไหม

"สึนะ...ไม่เป็นอะไรหรอก เด็กคนนั้นเก่งนะ เชื่อใจน้องเธอเถอะ" กล่าวบอกเสียงทุ้มหวานเบาๆ ก่อนจะผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

"คุณดีโน่ครับ... ถ้าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน คุณจะว่ายังไงกัน" คงมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบให้กับเด็กหนุ่มร่างบาง ใบหน้างามหม่นหมองใจยิ่งนัก ก่อนจะเขยิบกายเข้าไปซุกกายหนาของหนุ่มผมทองมากขึ้น แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราตามคนร่างสูงไป

............///...............

"คุณหนูคะ อาหารเย็นค่ะ" หญิงวัยกลางคนเดินนำถาดอาหารมาวางให้แล้วเปลี่ยนเอาอาหารเก่าออกไป

"คุณหนูไม่ทานอาหารเที่ยงนี่เลยหรือคะ" เสียงแหบแห้งบ่งบอกอายุอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้ เมื่อสังเกตเห็นอาหารที่นายน้อยของเขาทำนั้น ไม่ได้พร่องลงไปแม้แต่น้อยนิด "เสียดายนะคะ คุณหนูอุตส่าห์ลงมือทำให้"

"ห๊า~~ ผู้ชายคนนั้นเนี่ยน่ะนะ" เนตรสีน้ำตาลใสเบิกกว้างอย่างตกใจมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นอาการพยักหน้าจากหญิงคนนั้น

"อ้อ ห้องนี้อิฉันจะไม่ล็อคนะคะ นายน้อยอนุญาตให้คุณหนูลงไปเดินเล่นได้ค่ะ แต่ท่านฝากมาบอกว่า ถ้าคิดหนี จะขย้ำให้ตาย" เสียงเอ่ยบอกกล่าวทิ้งทาย ก่อนที่ร่างท้วมของหญิงสาวจะเดินลับหายไปจากสายตา

"ฉันไม่ใช่นักโทษนายนะ คนบ้า!!~~~" เสียงตะโกนโวกเวกโวยวายดังลั่นห้องนอน ก่อนที่จะเดินกระแทกกายไปนั่งกินอาหารเย็นด้วยความหิว

"แล้วนายไปไหนนะ ทำไมไม่เห็นมาเอง" เสียงหวานบ่นพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะตักข้าวเข้าปากคำแล้วคำเล่า

สึนะโยชินั่งเหม่อมองทะเลจากภายในห้องนั่งเล่น เนตรน้ำตาลใสเหม่อสะท้อนภาพออกไปไกลแสนไกล ถึงทุกคนที่อยู่ในห้วงคำนึง บางทีอาจรวมถึงใครบางคนเอาไว้ด้วย

"ชอบทะเลรึไง สัตว์กินพืช" ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าหวานรีบผินกลับมามองคนฉวยโอกาสที่เข้ามาหอมแก้มตน เลือดในกายเหมือนจะรวมใจพร้อมกันสูบฉีดไปหล่อเลี้ยงรวมกันอยู่ที่ดวงหน้านวล

"ชอบไม่ชอบแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย ฮิบาริ เคียวยะ จำไว้ด้วย ฉันชื่อสึนะ สึนะโยชิ ไม่ใช่สัตว์กินพืช" เอ่ยบอกเสียงแหว พร้อมเดินกระแทกเท้าจากไป แต่กลับถูกมือเรียวคว้าจับเรียวแขนบางของตนแล้วกระชากเข้าหาตัว ก่อนที่ใบหน้าคมจะค่อยๆโน้มลงใกล้ๆ

"สึนะนี่ เหมือนทูน่ามั๊ยนะ หึ" เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเย้าร่างบางในอ้อมแขน ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงเรื่ออย่างไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความอายกันแน่

"นะ...นา... อุ๊บ!!" เสียงหวานดังอู้อี้แผ่วเบาได้เพียงในลำคอ เมื่อริมฝีปากบางถูกริมฝีปากเรียวเข้าครอบครอง พร้อมลิ้นร้อนที่ถูกส่งเข้ามากวาดหาความหวานภายใน บดขยี้จูบอย่างรุนแรงและเร่าร้อน จนคนตัวเล็กอ่อนระทวย หากไม่มีแขนแกร่งที่โอบเอวตนไว้ คงได้ทรุดลงพื้นแล้วอย่างแน่นอน

"อ๊ะ ฮ๊าา" ร่างบางรีบหอมเอาอากาศเข้าปอดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะ เพี๊ยะ!!

"นายมันแย่ที่สุด" หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มนวล ริมฝีปากบางบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าแค่นี้เรียกแย่ แล้วที่นายอ่อยให้ไอม้าพยศ กับไอพืชไร่นั่น คงดีงั้นสิ" มือหนาจับต้นแขนบางแล้วออกแรงบีบแน่นอย่างโมโห ก่อนจะอุ้มร่างบางพาดบ่า แล้วหายขึ้นห้องนอนไป

"ไม่ ปล่อยนะ ปล่อย!!! คนบ้า คนฉวยโอกาส นายมันทุเรศที่สุด" เสียงหวานตะโกนด่าทอร่างสูงผมนิลไปตลอดทาง

พลั๊ก!! "โอ๊ย ฉันเจ็บนะ คนบ้า บ้าที่สุด" ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ใย ก่อนที่ร่างสูงจะขึ้นมาคร่อมคนตัวเล็กเอาไว้กันหนีอย่างรวดเร็ว

"นะ..นาย จะทำอะไร" เสียงหวานเอ่ยถามตะกุกตะกัก พลางเขยิบถอยหลังหนีอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่กลับถูกมือหนาจับยึดข้อเท้าบางไว้แน่น แล้วดึงลากกลับมาอย่างรุนแรง

"ก็สั่งสอนสัตว์เลี้ยงอย่างนายไง หึ" ใบหน้าคมคายโน้มประทับรอยจูบที่รุนแรง ก่อนจะไล้เรียวลิ้นร้อนไปตามซอกคอระหง ขบเม้มฝากรอยตีตราไว้ทั่ว

"อ๊ะ!! ไม่ ไม่!!!~~" เสียงหวานครางร้องขออย่างสั่นเครือและหวาดกลัว แต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจจากร่างสูงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งร้องวิงวอน ด่าทอ และสั่งห้ามมากเท่าไร กลับได้รับความรุนแรงมากขึ้นเป็นเท่าตัว

เสียงร้องครางหวานปนสะอื้นไห้ ดังไปตลอดคืน ราวกับเสียงคลื่นกระทบสาดซัดชายฝั่งที่ขับกล่อมไปกับเสียงของสายฝนพรำ

To B.connn

//----------*----------*-----------*----------//