kakalmeen22

Rate : PG

Genre : AuFic , Romance , Drama , Angst

Pairing : D84 ( ดีโน่ x บาจิล ) , 1827 ( ฮิบาริ x สึนะ )

Part : 7

แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบร่างสองร่างที่กำลังนิทราสนิทอันเนื่องมาจากความเหนื่อยอ่อนยามค่ำคืน ร่างเล็กในอ้อมแขนอบอุ่นค่อยๆขยับตัวทีละน้อย ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านเส้นสัมผัสขึ้นมาจากเบื้องล่าง ก่อนที่เนตรใสจะเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อความทรงจำที่ราวกับจะถูกแรงราคะเมื่อคืนแผดเผาไหลย้อนกลับมาอีกครา ร่างกายสะดุ้งเฮือกขึ้นเมื่อแขนแกร่งเอื้อมตวัดโอบรัดกายตนให้พาเข้าไปซุกอกอุ่น ดวงหน้าขาวเนียนเปื้อนคราบน้ำตาแดงเรื่อขึ้นด้วยความเขินอาย เปลือกตาบางค่อยๆปรือปิดช้าๆ แต่หัวใจกลับเต้นระรัวโลดแรงขึ้น กลิ่นหอมอ่อนของกายหนาถูกสูดดมเข้าไปภายในอย่างไม่รู้จักเบื่อ แม้นจะรู้สึกโกรธแค้น แต่กลับอบอุ่นและวาบหวามในรสสัมผัสยิ่งนัก

"หืมม" เนตรสีนิลปรือเปิดขึ้น ก่อนที่จะคลายรอยยิ้มบางอ่อนโยนออกมาเมื่อสังเกตเห็นคนที่กำลังหลับซุกในอ้อมแขน นัยน์เนตรสีเข้มจับจ้องทุกอิริยาบทที่เกิดขึ้นอย่างเผลอไผล พร้อมทั้งมอบสัมผัสจุมพิตแผ่วหวานที่หน้าผากนวลซึ่งเต็มล้นมากมายไปด้วยความรู้สึกที่มาจากใจเพื่อที่จะส่งต่อไปสู่ใจของใครอีกคนหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆขยับกายออกอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ให้คนที่นอนเคียงข้างกันได้รู้สึกตัว แล้วจึงลุกผละไป

บรรยากาศที่เริ่มอบอุ่นขึ้นภายในห้องนอนกว้างส่งผลให้เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนฟูเริ่มขยับกายน้อยๆ เปลือกตาบางกระพริบถี่ก่อนที่จะเปิดขึ้นรับแสงตะวันยามเที่ยง หากแต่กลับต้องแปลกใจมากขึ้นเมื่อพบว่าภายในห้องกลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งสิ่งใดที่บ่งบอกถึงการกระทำเมื่อคืนหลงเหลืออยู่ ยกเว้นเพียงแต่ร่างกายตนที่ยังคงอ่อนล้าและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบขาวขุ่นที่แห้งเกรอะกรัง

บานประตูไม้หนาถูกเปิดออกแผ่วเบาแต่กลับเรียกสติให้เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงได้ผินกลับมอง “ตื่นแล้วหรือคะคุณหนู” เสียงหวานแหบของหญิงชราคนเมื่อวานดังทักขึ้นเมื่อสังเกตเห็นหนุ่มน้อยร่างบางยังคงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่

“...ครับ” เสียงตอบรับแผ่วเบาดังออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่แดงช้ำ ประกายตาสีน้ำตาลที่เคยสดใสกลับดูเศร้าหมองอย่างน่าใจหาย “เมื่อไรนายน้อยของป้าจะปล่อยผมไปหรือครับ”

“เมื่อไรก็เมื่อนั้น” เสียงเข้มขุ่นดังขึ้นตอบคำถามแทนเสียงหวาน ก่อนที่ร่างหนาสูงของบุรุษผู้เอื้อนเอ่ยจะทันได้ก้าวเข้ามาภายในห้อง “ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำสิ เจ้าสัตว์กินพืช”

เนตรสีเข้มสนิทเหลือบมองยังร่างบางบนเตียงอย่างเย็นชา ก่อนที่จะเอ่ยวาจาประชดประชันขึ้นอีกครั้ง “ไม่มีใครเค้ารอนายให้มากินข้าวอยู่หรอกนะ”

“ฉันก็ไม่ได้บอกให้นายมารอนี่!!” เสียงหวานตวาดแว้ดอย่างโมโห ก่อนที่ร่างบางที่ห่อหุ้มตัวด้วยผ้าห่มผืนหนาจะเดินกระแทกเท้าผ่านหน้าร่างสูงไป แต่มือแกร่งหยาบกลับคว้าแขนเรียวไว้ก่อนที่จะดึงเข้าหาตัวแล้วก้มลงกระซิบเสียงแผ่วอย่างหยอกเย้า “หรืออยากให้ฉันอาบให้ล่ะ...”

“ไปตายซะ!!!!!” มือบางออกแรงผลักหน้าอกแกร่งออกอย่างโมโหก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป เสียงปิดประตูห้องน้ำดังสนั่นขึ้นพร้อมๆกับที่เสียงหัวเราะทุ้มแผ่วจะเริ่มดังออกมาอย่างชอบใจ “ไปตายซะ....งั้นหรอ”

“อิฉันไม่เคยเห็นนายน้อยดูอารมณ์ดีอย่างนี้เลยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยลอยๆอย่างถูกใจแต่กลับไปสะกิดใจคนฟังอย่างฮิบาริ เคียวยะ คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างแปลกใจในคำพูดบอกและใจตัวเองไม่น้อยก่อนที่จะปล่อยให้เลยผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ เรียวขาแกร่งก้าวผละออกจากห้องไปพร้อมคำพูดทิ้งท้ายที่สั่งงานให้เรียบร้อย

เสียงสายน้ำไหลกระทบพื้นคลอเคลียไปกับเสียงหวานใสที่บ่นพึมพำด่าว่าบุรุษผู้เป็นเจ้าของบ้านมิได้ขาด ใบหน้านวลยังคงแดงระเรื่อจากคำพูดชวนคิดลึกของร่างสูงเข้ม มือเรียวบางขยับถูชำระกายให้สะอาดอย่างรวดเร็วกว่าครั้งใดโดยได้แต่อ้างเหตุผลให้ตนเองไปต่างๆนาๆว่าไม่อยากถูกทำอะไรแปลกๆ

เนตรสีดำสนิทเงยขึ้นสบมองบุคคลที่เพิ่งก้าวเดินเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนเอ่ยวาจาเชือดเฉือนคนฟังให้รู้สึกกรุ่นโกรธเหมือนอย่างเคย “ช้า”

“งั้นก็คงต้องขอโทษด้วยแล้วกัน เผอิญว่าฉันอาบน้ำ ไม่ได้วิ่งผ่านน้ำอย่างใครบางคน” เสียงหวานใสสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะกระแทกตัวนั่งเก้าอี้อย่างแรงโดยลืมนึกไปถึงสภาพร่างกายของตนเองที่ยังคงบอบช้ำไม่หาย

แววตาสีเข้มทอประกายระยิบพราวยามจับจ้องมองคนตัวเล็กกว่าลุกขึ้นยืนคลำก้นตัวเองป้อยๆ “สงสัยคราวหลังฉันคงต้องอ้อมแรงหน่อยแล้วมั้ง...” พร้อมรอยยิ้มมุมปากอย่างถูกใจเมื่อใบหน้าหวานขึ้นสีจัดอย่างคนที่ทั้งโกรธทั้งอาย

“มันจะไม่มีคราวหลังอีก!!!” เสียงหวานตวาดแว้ดขึ้นอย่างหมดความอดทน ก่อนจะค่อยๆนั่งลงที่เดิม แต่ยังไม่วายหันไปค้อนคนฝั่งตรงข้ามอยู่พักใหญ่

“สึนะ.... สึนะ.... กลับมา” เสียงหวานแหบพร่ำเพ้อคนที่อยู่ภายในใจอย่างไม่หยุดหย่อน มือหนาใหญ่นำผ้าหมาดเช็ดใบหน้าคนป่วยให้อย่างแผ่วเบา

“บาจิล สึนะต้องไม่เป็นอะไรนะ ไม่เป็นอะไร” เสียงทุ้มนุ่มพูดกล่อมคนไม่ได้สติให้รู้สึกตัวอย่างเป็นห่วง เรียวคิ้วสีอ่อนขมวดเข้าหากันแน่นอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่จะพยายามเช็ดตัวลดไข้ให้คนบนเตียงนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า

To B.connn

//----------*----------*-----------*----------//