kakalmeen22

Origin : One piece
Genre : Drama
Rate : PG 
Title : Miss
Pairing : Ace x Luffy
Author : kakalmeen22
Warning : เป็นตอนที่ต่อจากหลังธริลเลอร์ บาร์คนะคะ หลังจากที่ลูฟี่รู้แล้วว่าเอสกำลังมีอันตรายโดยสังเกตจากบีเบิ้ลการ์ด

 

 

น้ำทะเลสีครามเข้มสะท้อนแสงระยิบระยับพร่างพราวของดวงดาวบนฟ้ากว้างในยามราตรี ราวผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่ถูกขึงให้เป็นรอยคลื่นสาดซัดแล้วจึงบรรจงแต่งลงด้วยจุดสีนวลจากปลายพู่กันของจิตรกรชั้นเลิศ

 

 

“เฮ้อ...” เสียงทอดถอนหายใจของเด็กหนุ่มหมวกฟางดังผะแผ่วปะปนไปกับสายลมยามค่ำบนดาดฟ้าเรือใหญ่ เนตรสีเข้มสนิทเหม่อมองสายน้ำสีครามเข้มออกไปไกลแสนไกล “...คิดถึง”

 

 

“คิดถึง... คิดถึง...” คำสองคำที่กล่าวกับตัวเองเสียงเบาแต่กลับหนักแน่นในความรู้สึกมากมายถูกเปล่งซ้ำไปมา มือบางยกขึ้นขยุ้มเสื้อสีแดงสดตรงอกข้างซ้ายแน่นราวเจ็บปวดจากบาดแผลลึกที่มองไม่เห็น คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความกังวล แล้วจึงปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำตลอดค่ำคืนที่ยาวนาน

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ว่านายจะอยู่ที่ใด....

 

 

 

 

 

 

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบเปลือกตาบางให้ปรือเปิดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปิดลงอีกครั้งพร้อมเสียงเอะอะโวยวายที่ดังขึ้นรอบกายบางที่กำลังเข้าสู่นิทราอีกรอบ

 

 

“เฮ้!!...ลูฟี่!!!!” เสียงทุ้มเรียกปลุกกัปตันเรือเทาซันซันนี่ที่กำลังนั่งหลับหลังพิงกาบเรืออย่างเอือมระอา “เตียงนายน่ะ ไม่มีรึไงห๊ะ!!!”

 

 

“อือ...” มือบางยกขึ้นขยี้ตาอย่างงัวเงียพร้อมส่งเสียงครางครือตอบรับแผ่วเบา “อ๊ะ!! ซันจิ”

 

 

“เฮ้ออ... พักนี้นายดูไม่เหมือนปกติเลยนะ” สาวผมส้มหันมองบุรุษร่างบางที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาจากทุกคนบนเรืออย่างจับผิด

 

 

ขาเรียวยาวสาวเท้าเข้ามาใกล้บุรุษสองร่างก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “นายมีอะไรอยู่ในใจรึเปล่า” มือเรียวจับแก้มนุ่มของลูฟี่ทั้งสองข้างก่อนที่จะออกแรงดึงอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“อื้ออ!!! อั๊น เอ็บบ อ๊า!!!”

 

 

“ฉันว่านายเข้าไปนอนน่าจะดีกว่านะ” ข้อเสนอดังขึ้นจากจอมโกหกบนเรือที่กำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่กับกวางเรนเดียร์ตัวจิ๋วและผีโครงกระดูกอีกหนึ่ง “เฮ้ย!!! ตานี้ฉันชนะอีกแล้วแน่ะ ฮ่าๆ”

 

 

“เป็นความคิดที่เข้าท่านะ” เสียงสองเสียงของบุคคลที่นั่งอยู่ตรงหน้าร่างบางสวมหมวกฟางประสานพร้อมกันขึ้นมาอย่างเห็นดีด้วย ก่อนที่ไซบอร์กแฟรงกี้จะพูดเสริมให้คนที่กำลังทำท่าเหมือนไม่สนใจข้อเสนอฟังอย่างอารมณ์ดี “รู้มั้ย ตัวนายน่ะโทรมยังกะผีตายซาก”

 

 

“เหมือนไม่ได้นอนมาทั้งอาทิตย์”

 

 

“ไม่ได้นอนอะไรกันโรบิน ฉันก็หลับอยู่นี่ไงไม่งั้นซันจิจะมาปลุกฉันได้เรอะ!!” เสียงหวานเถียงขัดคนที่กำลังนั่งจิบชาบนชิงช้าอย่างไม่ยอมแพ้

 

 

ร่างสูงของนักดาบก้าวตรงเข้าหาร่างสามร่างที่กำลังนั่งเถียงกันอยู่บนพื้นอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนที่จะคว้าจับมือบางของเด็กหนุ่มเสื้อสีแดงแล้วฉุดกระชากให้ลุกขึ้นตามแรงดึง

 

 

“เฮ้ย!! อะไรกัน... ปล่อยนะโซโล! โซโล!!!” มือบางพยายามดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของมือหยาบหนาของร่างสูงหัวเขียว พร้อมทั้งส่งเสียงโวยวายและหันมองอาการอึ้งค้างของเพื่อนๆที่มองตามการกระทำของร่างสูงตลอดทางไปห้องนอน

 

 

 

 

 

 

 

 

....จงรู้ไว้ว่าฉันคิดถึงนายเสมอ

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสองร่างที่ก้าวเข้ามาภายในห้องนอนกว้างต่างเงียบลงด้วยความอึดอัด ก่อนที่ร่างสูงของนักดาบสามดาบจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มดุ “นายไปนอนซะ”

 

 

“แต่ฉันอยากออกไปเล่นกับอุซป บรูค แล้วก็ช๊อปเป...”

 

 

“ไม่ให้ไป!!!” เสียงทุ้มเข้มตวาดขึ้นขัดคำพูดของร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เคยเป็น ก่อนจะลดเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นอาการตื่นตกใจของคนตัวเล็กกว่าที่มีน้ำใสเอ่อคลอดวงตาคู่งาม

 

 

“ก็ฉัน... ทุกคนเป็นห่วงนาย” ร่างสูงหนาหมุนตัวหันหลังให้ร่างเล็กที่กำลังยิ้มหน้าบานรับเหตุผลของคนตัวสูงกว่าด้วยความอารมณ์ดี แล้วจึงตามด้วยเสียงบ่นพึมพำออกมาแผ่วเบาด้วยความหงุดหงิดใจ “ทำไมถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวนักนะ”

 

 

“ก็ได้ ก็ได้!! ฉันจะนอน...” ว่าจบคำพูดก็ล้มตัวลงนอนโดยไม่สนใจอาการส่ายหัวเล็กๆด้วยความเอ็นดูของเพื่อนร่วมห้องแม้แต่น้อย “ฉันนอนแล้ว นายก็ออกไปได้แล้ว”

 

 

เสียงฝีเท้าดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆตามคำสั่งของคนแสนงอนแล้วจึงตามด้วยเสียงประตูห้องที่พยายามปิดลงอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ให้รบกวนบุคคลที่กำลังนอนอยู่บนเตียงใหญ่

 

 

ดวงตาคู่สวยที่เปิดขึ้นมองประตูที่เพิ่งปิดลงไปฉายรอยเศร้าลึกแล้วจึงตามด้วยเสียงทอดถอนใจแผ่วเบา ก่อนที่จะปรือปิดเปลือกตาบางลงอีกครั้งเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

“เอส...” น้ำใสไหลลงจากหางตาก่อนที่จะซึมหายไปกับหมอนนุ่มใบโตที่รองรับไว้

 

 

“ฉันคิดถึงนาย”

 

 

“คิดถึงเสมอ...”

 

 

“คิดถึง... ”

 

 

“...ที่สุด” เสียงหวานที่เจือไปด้วยความเศร้าแผ่วเบาลงจนเงียบหายไปพร้อมเสียงลมหายใจที่ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ว่านายจะอยู่ที่ใด....

 

 

 

 

 

 

 

 

“นายตื่นแล้วทำไมไม่ออกไปข้างนอกยะ!!” เสียงหวานดังแหวขึ้นพร้อมเสียงประตูห้องที่เปิดอ้าออก ก่อนที่จะปิดลงอย่างแผ่วเบา “นายมีอะไรบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ลูฟี่!!!”

 

 

“เปล่าหรอก...” ร่างบางบนเตียงหันกลับมาสบตาร่างงามตรงหน้าก่อนที่จะผินกลับมองออกไปยังน้ำทะเลสีใสที่สะท้อนประกายแดดระยิบระยับภายนอกหน้าต่าง

 

 

“นายโกหกไม่เก่งเลยนะ รู้ไหม”

 

 

“...”

 

 

“นายเป็นห่วงพี่ชายนาย... ใช่รึเปล่า?” เสียงหวานอ่อนลงอย่างต้องการปลอบประโลม พร้อมทั้งทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มของบุรุษตัวบางอย่างถือสิทธิ์ “ทั้งฉัน และทุกคนก็เป็นห่วงนาย”

 

 

“ถ้านายอยากไปหาเอสก่อนที่จะออกเดินทางต่อ พวกเราก็ไม่มีใครขัดหรอกนะ” นิ้วสวยจิ้มเข้าหน้าผากของคนที่กำลังมุ่นหัวคิ้วลงอย่างคิดหนักในข้อเสนอ “นายไม่ได้อยู่คนเดียวนะ”

 

 

ร่างอรชรที่ลุกขึ้นหยัดยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินไปยังกองเสื้อผ้าของพวกผู้ชายที่ตั้งกองในตะกร้าก่อนที่จะมีมือยาวๆของเพื่อนตัวดีชิงยกขึ้นตัดหน้าไปเสียก่อน “เดี๋ยวฉันช่วย!!”

 

 

นามิหัวเราะร่าเสียงใส แล้วจึงค่อยๆก้าวตามหลังร่างบางที่กำลังถือตะกร้าผ้าใบโตเดินนำหน้าพร้อมร้องเพลงเสียงดังอย่างอารมณ์ดี “นี่!! ทำไมโซโลถึงเจ็บหนักขนาดนั้นนะ”

 

 

สาวผมส้มเหล่มองเพื่อนข้างตัวอย่างนึกเอือมระอาในความใสซื่อและความรู้สึกช้า “คงเพราะเจ็ดเทพคนนั้นเก่งมากนั่นแหละ”

 

 

“ก็จริง... ไอ้หมีตัวโตนั่นมันเก่งจริงๆแฮะ” ยอมรับเสียงใสก่อนที่จะหันมายิ้มแก้มแทบปริให้เพื่อนสาวของตัวเอง “แต่สักวัน ฉันจะล้มเจ้านั่นให้ได้!”

 

 

“แล้วกลับมาเป็นปกติอย่างนี้ ตัดสินใจได้แล้วรึไง” เสียงหวานเอ่ยถามขัดเสียงเพลงที่ฮึมฮัมออกมาจากลำคอของกัปตันหนุ่ม “ตกลงว่าจะไปหาพี่นายหรอ”

 

 

“ไม่ล่ะ เอสก็มีการผจญภัยของเอสส่วนฉันก็มีการผจญภัยของฉัน ขืนฉันเข้าไปยุ่งล่ะก็มีหวังโดนโกรธแย่”  เสียงใสเอ่ยตอบอย่างมั่นใจในการตัดสินใจของตนเอง ก่อนที่ท้ายเสียงจะแผ่วเบาลงด้วยต้องการจะย้ำกับคำมั่นสัญญาที่คนสำคัญที่สุดเคยให้ไว้

 

 

“ดีแล้ว...” นามิกล่าวพึมพำแผ่วเบาพลางยัดผ้าใส่เครื่องซักผ้าไปด้วย “ไม่งั้นโซโลคงเสียใจแย่”

 

 

“เธอว่าอะไรนะ”

 

 

“เปล่าจ้ะ” ตอบปฏิเสธคนทำหน้ามู่ทู่สงสัย ก่อนที่จะรีบกลบเกลื่อนโดยการจับยัดผ้าลงเครื่องโดยไว

 

 

 

 

 

 

 

 

....จงรู้ไว้ว่าฉันรักนายเสมอ

 

 

 

 

 

 

 

 

“อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ร่างเล็กในเสื้อสีแดงตัวบางสะดุ้งน้อยๆกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยทำลายความเงียบของบรรยากาศยามค่ำ

 

 

“นายไม่นอนอีกรึไง” น้ำเสียงหวานห้วนสนิทบ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดที่โดนขัดใจจากบรรยากาศสบายๆที่ชวนให้คิดถึงใครบางคน

 

 

“ยัง” คนร่างสูงกว่ากล่าวตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับอารมณ์ขุ่นมัวของคู่สนทนา พลางยื่นเสื้อโค้ทตัวหนาให้อย่างห่วงใย “เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก สงสารช๊อปเปอร์”

 

 

“ขอบคุณนะ” รับมาพลางยิ้มหวานส่งให้คนใจดี พร้อมทั้งผินหน้ากลับไปเหม่อมองน้ำทะเลเบื้องหน้าต่อโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นสีหน้าแดงระเรื่อของคนข้างตัวเลยแม้แต่น้อย

 

 

“เอ้อ...” เสียงพูดแก้เก้อของคนผมเขียวเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นอีกครั้ง “งั้นฉันไปนอนก่อนแล้วกัน นายก็อย่ามาหลับตรงนี้อีกล่ะ”

 

 

“อือ...” มีเพียงเสียงตอบรับครางครือในลำคอตอบกลับมาอย่างไม่สนใจ แต่เพียงเท่านี้ก็คงเพียงพอแล้วที่ทำให้คนเป็นห่วงเกินกว่าคำว่าเพื่อนสบายใจ

 

 

“เฮ้ออ” เสียงทอดถอนใจดังขึ้นอย่างแผ่วเบาหลังจากบรรยากาศกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง “หวังว่านายยังคงไม่ลืมคำมั่นสัญญาของนายหรอกนะ”

 

 

“แต่ยังไงก็เถอะ ฉันก็อยากให้นายรู้ไว้เหมือนกันว่า ‘ไม่ว่านายจะอยู่ที่ใดจงรู้ไว้ว่าฉันคิดถึงนายเสมอ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ใดจงรู้ไว้ว่าฉันรักนายเสมอ’ ”

 

 

“ฉันห่วงนายอยู่นะเอส” เสียงหวานกล่าวพึมพำกับตัวเองแผ่วเบาก่อนที่จะหันหลังกลับพาร่างของตนเดินเข้าไปภายใน โดยปล่อยให้คำพูดของตัวเองลอยผ่านสายลมส่งผ่านไปถึงคนบางคนที่อยู่ไกลแสนไกล

 

 

 

 

 

 

 

 

“กระดาษแผ่นนี้จะนำนายกับฉันให้มาพบกันอีกครั้ง”

 

 

 

 

 

 

 

EnD

//----------*---------*---------*----------//

Talk : เอิ่ม... อารมณ์ไหนก็บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เป็นฟิควันพีชเรื่องแรกที่เสร็จล่ะมั้ง? ฮา~ รักสามเศร้า? แต่คงไม่เคล้าน้ำตา... อุ