kakalmeen22

“อ๊ะ! อ...ฮ๊ะ..” ริมฝีปากบางขบเม้มซอกคอขาวเนียนอย่างหนักหน่วง ฝากรอยแดงช้ำไว้บนผิวเนื้อขาว เรียวลิ้นร้อนตวัดไล้เลียผิวเนื้อเนียนอย่างเผลอไผล ใบหน้าคมซุกไซร้ซอกคอระหงหอมกรุ่น

“อะ..เคีย...ว ยะ อือ...”

เสียง กายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันก้องกังวานไปทั่วภายในห้องนอนใหญ่ บรรยากาศชุ่มฉ่ำเย็นสบายจากสายฝนในยามค่ำคืน มิอาจช่วยลดทอนความร้อนรุ่มภายในร่างกายของบุคคลที่กำลังกอดก่ายกันอยู่บน เตียงได้แม้แต่น้อย

“สึนะ.. สึนะโยชิ” เสียงทุ้มนุ่มแหบพร่าเอ่ยละเมอเรียกชื่อร่างบางข้างล่างใต้ตนอย่างหลงใหล ฝ่ามือหนาร้อนลูบไล้สัมผัสไปทั่วผิวกาย ร่องรอยสีกุหลาบแดงเด่นชัดขึ้นตามทางที่เรียวปากบางลากสัมผัสผ่าน

“อึก.. อ๊ะ.. เคียว..ยะ... อึก เคี..ยว ยะ กะ..กอดผม.. กอดผมอีก..” นัยเนตรสีน้ำตาลอ่อนคลอไปด้วยหยาดน้ำใสปรือเปิดขึ้นน้อยๆอย่างยั่วยวน

“อ๊ะ... อือ..”

ริมฝีปากอิ่มถูกครอบครองอีกคราด้วยริมฝีปากบางร้อนของคนเอาแต่ใจ เสียงครางเครือหวานถูกกักเก็บไว้เพียงในลำคอและความรู้สึกของบุคคลสองคนที่ส่งผ่านถึงกันด้วยภาษากาย

 
 

 

 

 

 

 
“กอดผม.. กอดผมให้มากกว่านี้”
 
 
 
....ก่อนที่เราจะห่างกัน
 
 
 

 

 

 

 

 
“เคียวยะ...” เสียงหวานที่แสนคุ้นเคยดังแผ่วเบาราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล เอ่ยเรียกนามของบุคคลที่ซึ่งกำลังฟุบหลับบนโต๊ะทำงานให้ปรือเปลือกตาขึ้นน้อยๆ

 

แสงอาทิตย์สีส้มทองยามเย็นสาดส่องต้องกระทบลงบนสิ่งของภายในห้องทำงานทรงญี่ปุ่นให้ดูสวยสว่าง แต่ก็แลดูเศร้าสร้อยไปในเวลาเดียวกัน

 

“สึนะโยชิ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกบุคคลในห้วงคำนึง บุคคลที่ไร้ซึ่งตัวตนในปัจจุบัน บุคคลที่เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำ ความโศกเศร้า และความห่วงหาให้กับผู้ที่ยังคงอยู่

 

ร่างหนากำยำในชุดสูทแลดูภูมิฐานหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้อง

 

“คุณเคียวครับ...”

 

“ฉันจะไปธุระข้างนอก” เอ่ยบอกเสียงห้วนตามแบบฉบับตนก่อนจะก้าวเดินจากไป ดวงเนตรสีนิลมิอาจสะท้อนสิ่งอื่นใด นอกจากความเย็นชาและความว่างเปล่า

แต่หากใครบ้างเล่าที่จะรับรู้ได้ว่าในใจของผู้พิทักษ์เมฆานั้นคิดเช่นไรอยู่

 
ช่อดอกไม้สีขาวนวลถูกวางลงบนฝาโลงศพในกลางป่าใหญ่ สีขาวที่เหมือนกับตัวตนของผู้ที่กำลังนอนหลับใหล ร่างหนาทรุดตัวลงนั่งบนฝาโลง นัยเนตรนิลทอดมองออกไปไกล

 

“ฉัน... คิดถึงเธอ” คำพูดแผ่วเบา อ่อนหวาน แต่กลับหนักแน่นยิ่งนักในความรู้สึก สายลมบางเบาที่พัดผ่านราวกับจะช่วยส่งผ่านความรู้สึกให้สื่อถึงกัน

 

“ฉัน... เชื่อมั่นในตัวเธอ”

ตอกย้ำในความเชื่อใจที่มี ให้เหมือนกับความหมายของดอกไม้ที่นำมามอบให้ ดอกแจสมินอินเดียน

 
 

 

 

 

 

 
เชื่อใจ... เชื่อมั่นในสิ่งที่เธอตัดสินใจ
 
 
 

 

 

 

 
 
“คุณฮิบาริครับ แผนของพวกเรา...” หนุ่มผมส้มหยุดประโยคสนทนาลงทันทียามสังเกตเห็นอาการของบุรษร่างสูงตรงหน้า ก่อนที่จะลอบผ่อนลมหายใจน้อยๆ เรียวนิ้วยาวดันกรอบแว่นขึ้นตั้งใหม่อีกคราเพื่อรียกความมั่นใจให้แก่ตัวเอง

“ผมจะเริ่มทำการเปลี่ยนตัวแล้วนะครับ”

“...อือ...” หนุ่มผมดำสนิททำเพียงเอ่ยเสียงตอบรับครางครือในลำคออย่างแสดงเข้าใจ แล้วจึงปล่อยให้บรรยากาศเงียบสงบเข้าครอบครองความคิดตัวเองอีกครั้ง

“ผมคิดว่าสึนะโยชิคุงในอดีตคงไม่ชินเท่าไรถ้าคุณจะสนิทสนมกับเขามากเกินไป” เสียงใสของโชอิจิแสดงความคิดเห็นขึ้นอย่างเรียบๆขัดความคิดของผู้พิทักษ์เมฆาที่อยู่ตรงหน้า

สายตาคมเข้มตวัดมองผู้กล่าวคำพูดก่อนหน้าออกมาอย่างหงุดหงิด ถึงแม้จะรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องจริงแต่ก็อดโมโหเสียไม่ได้ หากมันตรงใจเขาเสียเหลือเกินในยามนี้

“ฉันรู้ดี!” เสียงเข้มย้ำขึ้นอย่างหนักแน่น แม้ภายในอกข้างซ้ายจะกำลังสั่นไหวอย่างหนัก ราวกับ...กำลังดีใจ

“ก็ดีแล้วครับ... สึนะโยชิคุงก็คงหวังอย่างนั้น” ปลายเสียงแผ่วเบาจนเกือบจางหายยามนึกถึงอีกหนึ่งบุรุษตัวเล็กบางที่ไม่สมกับตำแหน่งเสียเหลือเกิน

“งั้นผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”

เสียงฝีเท้าของคนที่เข้ามาขอพบเพื่อเอ่ยรายงานความคืบหน้าของแผนการเริ่มดังไกลออกไปจนจางหาย เหลือเพียงร่างของตนที่ยังคงนั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนจากภายในห้องหรูของโรงแรมห้าดาวอย่างตัดสินใจ

“แล้วเราจะได้พบกัน... สึนะโยชิ”

“ไม่ใช่สิ... ต้องเป็นซาวาดะ... ซาวาดะ สึนะโยชิ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยพึมพำกับตนเองแผ่วเบา ก่อนยกยิ้มขึ้นมุมปากราวกำลังเย้ยยิ้มหยันในโชคชะตาที่กำลังจะมาถึง
 
 
 

 

 

 

 

 
“เคียวยะ...”
 
 
“....ผมฝากตัวผมในอดีตด้วยนะครับ”
 
 

 

 

 

 

 

 
 
“คุณเคียวครับ เที่ยวบินที่จะบินกลับญี่ปุ่น...” สองมือหนาของบุรุษทรงผมรีเจนท์ส่งตั๋วยื่นให้เจ้านายอย่างอ่อนน้อม “พร้อมแล้วนะครับ”

สายตาคมเหล่มองตั๋วที่อยู่ในมือของลูกน้องคนสนิทตั้งแต่วัยเยาว์ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อด้วยอาการเมินเฉย ทั้งๆที่หัวใจข้างซ้ายกำลังเต้นรัวแรงด้วยความตื่นเต้น “นายเก็บไว้เถอะ”

“ครับ เราสามารถพร้อมและออกเดินทางได้ทันทีตามที่คุณเคียวต้องการ”

“พรุ่งนี้แล้วกัน” ตั๋วอภิสิทธิ์พิเศษที่ผู้นั่งสามารถเลือกวันเดินทางเองได้.... คำพูดที่เป็นคำตอบให้แก่ชายร่างหนาและตอกย้ำความรู้สึกของตัวเองให้ฝังลึก ...ฉันกำลังจะไปหาเธอ...
 
 

 

 

 

 
 
 
 
แผนการของเรา....
 
ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว....ฉันก็จะทำ
 
 

 

 

 

 

 

 

 
 
ตู้ม!!! เสียงระเบิดดังสนั่นทางศาลเจ้านามีโมริช่วยเร่งจังหวะการก้าวเดินของเด็กชายผมฟูให้รีบวิ่งไปให้ถึงจุดหมายด้วยความกังวล

เนตรกลมโตสีน้ำตาลอ่อนใสเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ยามฝุ่นควันจางลงจนสามารถมองเห็นเงาร่างของบุรุษคนนึงได้เป็นอย่างดี

“คุณฮิบาริ....”

เสียง แผ่วเบาหายไปในลำคอยามได้เห็นรุ่นพี่ที่ตนเองทั้งหวาดกลัวและเคารพในแบบอีก สิบปีข้างหน้าซึ่งกำลังยืนหันหลังให้ท่ามกลางความเสียหายจากการต่อสู้

“เธอมาช้านะ” เสียงทุ้มนุ้มเอ่ยทักกลับปะปนไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ส่งผ่าน หากแต่คนที่ได้รับคงไม่รู้สึกถึง รอยยิ้มบางเบาจุดแต้มบนเรียวปากยามเหลือบมองคนตัวเล็กทางด้านหลัง

“ยามาโมโตะกับโกคุเทระคุง....”

“อยู่ทางนู้น” หัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำถึงความดีใจที่มาถึง
 
 
 

 

 

 

 
 
แผนของเรา....ฉันจะสานต่อมันเอง
 
 
 
 

 

 

 

 
EnD
 
//------*------//------*------//------*------//

 

 Meen : รู้สึกมันจะมาแบบอึนๆ และมึนๆ แถมยังสั้นอีกตะหาก >.,< *ดับอนาถ*